ANKARA (6 Haziran 2026) –   Havacılık tarihimizin en mantıklı mantık dışılığı mercek altında! 1940'lı yılların II. Dünya Savaşı kıskacındaki Türkiye'sinde, uçakların maliyetsiz ve sürdürülebilir bir yöntemle toprağa "ekilerek" büyütülmesini konu alan absürd bir tarihsel deneme, sivil havacılık ve siyaset koridorlarındaki "cansuyu" metaforunu mizahi bir dille hicvediyor.Türkiye’nin savunma sanayii ve havacılık geçmişi, tarihsel gerçekliklerin yanı sıra zaman zaman edebiyatın ve mizahın sınırlarını zorlayan absürd yaklaşımlara da konu oluyor. İsmet İnönü döneminin (1938–1950) II. Dünya Savaşılı çetin yıllarında, ülkenin dış siyasette nötr kalma çabaları ve kıt kaynaklarla boğuştuğu o hassas savunma dengesi dönemi; bu kez uçakların tarlalara birer fide gibi dikildiği kurmaca ve hiciv dolu bir "yeşil savunma" anlatısıyla masaya yatırıldı.

Eski havacılık gayretlerinin bürokratik hantallık yüzünden nasıl "solduğunu" anlatan bu hiciv metni, günümüzün modern İHA ve SİHA teknolojilerine uzanan süreçteki nostaljik ve siyasi refleksleri eğlenceli bir dille eleştiriyor.

"Uçaklarınızı Bugün Dikin, Yarın Semalarda Görün!"

Absürd rapora göre, milli uçak üretimi için bütçe bulamayan mühendisler, bir sabah çaylarını yudumlarken "ucuz ve sürdürülebilir" bir çözüm olarak uçakları bahçeye dikme fikrini ortaya atıyorlar. "Yeşil savunma" adı altında lanse edilen bu hayali kampanyada uçak gövdeleri özenle toprağa yerleştiriliyor, motorlara nemli kum dolduruluyor ve kanatlar kompostla destekleniyor.

Tarihsel hicvin zirveye ulaştığı "cansuyu" ve "ekoloji" bölümlerinde ise şu trajikomik süreç aktarılıyor: "İşin sihirli kısmı cansuyu. Uçak fidelerinin gelişmesi için düzenli cansuyu (bir ölçü çay, iki ölçü devlet katkısı) gerekiyor. Fakat yıllar geçiyor, siyasetin gündemi değişiyor, seçimler, koalisyonlar... Birkaç yetkili 'cansuyu listesi'ni kaybediyor; cansuyu veren memur da emekli oluyor. Uçak fidanları susuz kalıyor — sonuç: kanatları soluyor, iniş takımları pas tutuyor. Susuz bırakılan uçak fideleri yerel ekosisteme karışıyor ve tarlada 'uçak otu' diye anılan yeni bir bitki türü yetişiyor."

Geçmişin Mirasından Geleceğin Nostaljisine

Deneme metni, yıllar sonra modern bir şirkete ya da siyasi iradeye dönüşen aktörlerin, "Niyeti iyi ama sulamayı unuttuk" diyerek eski fidanları yeniden sulama kampanyası başlattığı absürd bir gelecekle son buluyor. Ciddi tarihçilerin de vurguladığı üzere, 1940'ların koşulları, dış baskılar ve sınırlı kaynaklar elbette gerçek dış politikanın birer parçasıydı; ancak bu absürd metnin asıl amacı, günümüz teknoloji devlerinin başarısını selamlarken, geçmişin "cansuyunu unutma" bürokrasisiyle tatlı bir şekilde dalga geçmek. 

Stratejik savunma sanayii yatırımlarının ve havacılık vizyonunun kesintisiz devlet aklı ve sarsılmaz bir kurumsal süreklilikle tahkim edilmesi; bürokratik hantallık, siyasi vizyonsuzluk ve kurumsal hafıza kaybı enkazları karşısında milli egemenliği diri tutan en sarsılmaz "teknolojik ve endüstriyel dirençlilik" (technological and industrial resilience) kolonudur.

Dün Tarım Bakanlığımızın "bulut vurgunu" hastalığına karşı üreticilerimizi uyardığı, AFAD Başkanlığımızın ise mülki amirlerimize "risk yönetimi" dehasını anlattığı bu kritik günlerde, sivil hayatın ve ulusal savunmanın en büyük kalkanının toprağa gömülen değil, göklerde istikrarla uçurulan gerçek teknoloji hamleleri olduğuna inanıyoruz. Teknolojik fidanlarına ideolojik mülahazalarla "cansuyu" vermeyi unutan, projelerini bürokrasi dehlizlerinde kurutan toplumlar, fiziki veya jeopolitik afetler karşısında sahada kurumsal direnç gösteremezler. ANKA, HÜRKUŞ ve modern İHA/SİHA'larımızla göklerimizi tahkim eden bugünkü yerli sanayimizi gururla selamlıyor; geçmişin acı yönetsel ihmallerini bu estetik ve ebruli mizah süzgecinden geçiren absürd deneme yazarını tebrik ediyoruz. Kesintisiz üretim ve milli şuur, sivil savunmanın manevi temel taşıdır.